Πως θα μπορούσε να ξέρει ένα πηγάδι 
ότι υπάρχουν ωκεανοί;

Κάρολος Κουν

Ήξερε πως δεν είχε πεθάνει αλλά δεν επρόκειτο ποτέ να την ξαναδεί.

Πλήθος περιφερόταν χρόνια μέσα στο σπίτι του αλλά κανείς ποτέ δεν μπήκε στο μικρό καμαράκι κάτω από τη σκάλα.

Τη ζωή που στερήθηκαν.

Στην εβραίικη γειτονιά τα παιδιά δεν τον παίζανε γιατί δεν ήταν εβραίος.

Την αγάπησε γιατί έπρεπε κάποτε ν' αγαπήσει.

Από το ΥΓ. του Μανώλη Αναγνωστάκη

της Λένας που γιορτάζει σήμερα:

Μετά θα γίνω άμμος.

Κόκαλα άσπρα κελύφη
Δόντια μαργαριτάρια.

Θα βάψει το αίμα μου κοράλλια
Ψάρια τα σπλάχνα μου θα ταΐσουν.

Και τα μαλλιά θα κολυμπούν με φύκια
Και των ματιών μου η λάμψη στα ρηχά θα παίζει.

Κι όλο το δέρμα μου άμμος
Ζεστή, απαλή στα πόδια των παιδιών.

Χάδι δροσιάς τη νύχτα στων εραστών τις πλάτες
Υγρή αγκαλιά των κοχυλιών, αστρόσκονη.

Και πρώτη ύλη παλατιών που ο άνεμος γκρεμίζει.

Μετά, Λένας Καλλέργη από τη συλλογή 'Κήποι στην άμμο'. 

Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.

Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή

για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε

γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Α η κάμαρη αυτή, τί γνώριμη που είναι.

Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,

κ' εμπρός του ένα τούρκικο χαλί˙

σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.

Δεξιά˙ όχι, αντίκρυ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.

Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε˙

κ' οι τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.

Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι

που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θα βρίσκονται ακόμη τα καημένα πουθενά.

Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι˙

ο ήλιος του απογεύματος τόφθανε ως τα μισά.

... Απόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθή

για μια εβδομάδα μόνο... Αλίμονον,

η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.

Ο ήλιος του απογεύματος, ΚΠ Καβάφη

Το πέρασμα ι΄της ίδιας συλλογής:

Όπως και να' χει

πρόσεξε σε ποιο χώμα θα σκορπίσεις.

Είναι παντού σπαρμένες μαργαρίτες, πάει να πει

πως φτάνει η ώρα

                                                                                         να θερίσουμε τον ήλιο

Αργά πλησιάζεις.

Σεπτέμβρης.

Μεθυσμένοι τοίχοι γεννούν χελιδόνια.

Καραβάνια από κύματα.

Κάπου

Πέρασμα στ΄, Χ. Κρεμνιώτη

Έφηβη νύχτα, γερασμένο φως.

Φυγή φυτρώνει στα φτερά των παφλασμών.

Τα πουλιά παλεμένα φουσκώνουν: 

λεπίδες αντιστίξεως στον Απηλιώτη.

Εγκάρσια αποσπάσματα του μπλε.

             Έκτακτη ανάγκη:

                                      ...μην βραδιάζεις

Πέρασμα λ΄, Χρίστου Κρεμνιώτη από την Εφηβεία του Μπλε

Η ζωή αδειάζει 
καθώς διάφανα ανέρχονται
σύννεφα ολόγιομα
ηλιοκεντημένα

Βράδιασμα, 1917 G. Ungaretti

Με τα μάτια σιδερώνεις ουρανούς 
και ατσαλάκωτα σύννεφα λειαίνουν τις Τύψεις μου,
είπε η λουόμενη στο γλάρο της στα μάτια
κι έκρυψε τα στήθη της σε κάτι αφιλόξενες ξέρες

τη στιγμή που γυαλίζεις τα μάτια σου 
βαλσαμώνονται οι λέξεις,
απαντάει ο γλάρος φιλήδονα στη γύμνια της

κι οι Τύψεις τους χοντρές βαριές κι ασήκωτες γυναίκες
θεϊκής υπόστασης
με μαλλιά κοκαλωμένα
με χείλη ηχηρά
με αιμάτινες βρεφοδόχους
με δισκοπότηρα αρχαϊκά
ταιζουν τα σπάργανα των θνητών
κι ανοίκεια πια τα σπλάχνα τους λούζονται απ' τα πόδια των
   λιμανίσιων γλάρων
των ξεσπιτωμένων
που η αφέλειά τους πνίγηκε για άλλη μια φορά με τα ίδια της
   τα χέρια
όταν πίστεψαν πως οι λουόμενες είναι βορά των φιλιών τους

χαίρομαι όταν βλέπω πόσο εύκολα το θνητό γένος κοροϊδεύει
   το αθάνατο

Η λουόμενη κι ο γλάρος, από την προσωπική συλλογή 'Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση'. 

Ξυπόλυτη φτάνοντας από άμμους φεγγαρίσιους
Αυγή, παιχνιδιάρη έρωτα, με ηχώ
Οικίζεις το εξόριστο σύμπαν κι αφήνεις
Μες στων ημερών τη σάρκα,
Αυλάκι παντοτινό, μια καλυμμένη πηγή.

Ηχώ, G. Ungaretti