Σήμερα είναι μέρα καρυωτακική, γιατί ο θάνατος αυτού του ποιητή ισοδυναμεί με την γέννησή του:

(Τόσο πολύ τα σώματα κουράστηκαν,
που ελύγισαν, εκόπηκαν στα δυο.)
Κι έφυγαν οι ψυχές, πατούνε μόνες των,
αργά τη χλόη σαν ανοιχτό βιβλίο.

(Τα σώματα κυλούν χάμου, συσπείρονται 
στρεβλωμένα.) και φαίνονται στο βάθος
τριαντάφυλλα κρατώντας, να πηγαίνουνε 
με τ' όνειρο οι ψυχές και με το πάθος.

(Χώμα στο χώμα γίνονται τα σώματα.)
Μα κείθε απ' τον ορίζοντα, σαν ήλιοι 
δύουν οι ψυχές, τον ουρανό που φόρεσαν,
ή σαν απλά χαμόγελα σε χείλη. 

βαθύπλουτη 
θησαύρισα 
το σκέτο-

βρεμένα βήματα 
στις πλάκες
πλάι στον ίσκιο 
απ' τις γερμένες
καλαμιές
του αυλόγυρου

το έρημο
αρμυρίκι
στην άμμο της Ερεσσού

-ή κάτι πιο μηδαμινό,
δεσεύρετο-

μια φωνή 
να μου λέει
στ' αυτί

"δεν σ'αγαπώ
σε θέλω"

Άτιτλο, Στρατής Πασχάλης 

Οι μέρες που περνάμε είναι εξαρτήματα από άνθη ατμομηχανής. Η θέλησίς μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ριπή από ρίγη μέσα σε γυάλινα συρματοπλέγματα θρόμβου και λύπης. Εν τούτοις η κάθαρσις προέρχεται όταν ζητωκραυγάζουμε συνθήματα υπέρ ταχείας αναρρώσεως και αποκαταστάσεως των καταποντιζομένων ανέμων που πάνε κι έρχονται αλλά ποτέ δεν φέρνουμε μια είδηση της προκοπής. Η νεότης ανθεί με την κόμη της χυμένη μέσα στο μέλλον των μεταμορφώσεων και με τις μεθυσμένες αγωνίες ενός συστήματος καταναλωτικού. Κατά τα άλλα τα εξαρτήματα της ατμομηχανής εξακολουθούν να είναι άνθη αντί για σφαίρες. 

Κρίσις διερχομένη, Ντίνος Σιώτης

κάποιες καινοτομίες, εάν τις δεις από μακριά, δεν είναι παρά κίνησεις τοπογραφικής παλινδρόμησης, δηλαδή αυτές οι επαναληπτικότητες που σε όποια εποχή και να τις βάλεις στέκονται:

Δεν χάθηκαν τα γεγονότα
απλώς σκεπάστηκαν 
όπως οι σιδηροτροχιές των τραμ
που θάφτηκαν στην άσφαλτο. 
Τώρα τα επαναφέρουν 
όχι όπως ήσαν ακριβώς
αλλά όπως επιτάσσει
η νέα χάραξη τροχιοδρόμων.

Η νέα χάραξη, Τ. Πατρίκιος

There is enough treachery, hatred violence absurdity in the average

human being to supply any given army on any given day

and the best at murder are those who preach against it

and the best at hate are those who preach love

and the best at war finally are those who preach peace

those who preach god, need god

those who preach piece do not have piece

those who preach peace do not have love

beware the preachers

beware the knowers

beware those who are always reading books

beware those who either detest poverty

or are proud of it

beware those quick to praise

for they need praise in return

beware those who are quick to censor

they are afraid of what they do not know

beware those who seek for constant crowds for 

they are nothing alone

beware the average man the average woman

beware their love, their love is average

seeks average

but there is genius in their hatred

there is enough genius in their hatred to kill you

to kill anybody

not wanting solitude

not understanding solitude

they will attempt to destroy anything

that differs from their own

not being able to create art

they will not understand art

they will consider their failure as creators 

only as a failure of the world 

not being able to love fully

they will believe your love incomplete

and then they will hate you

and their hatred will be perfect

like a shining diamond

like a knife

like a mountain

like a tiger

like hemlock

their finest art 

The Genius of the Crowd, C. Bukowski

αυτό το σονέτο του 1911 με τρεις καινοφανείς για την ελληνική λέξεις (μπαρ, αυτοκίνητο, σωφέρ) από έναν λυρικό και όχι σατυρικό ποιητή (όπως σχολιάζει η Α. Σαμουήλ) άνοιγει ένα δρόμο προς τον φουτουρισμό:

Είχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη
εσύ έλειπες. Αργά κινάω να φύγω,
μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
αυτοκίνητο να γοργοζυγώνει.

Μ' ελπίδα σταματάω. Να το, πλακώνει.
Παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω
τη ματιά μου στα μάτια σου. Άλλο λίγο 
ακόμα κι ο σωφέρ σου με σκοτώνει.

Αρχοντοπούλα μ' άφταστα πρωτάτα,
με των Εφτά Νησιών τες χίλιες χάρες,
τετράξανθη ομορφιά γαλανομάτα,

του θανάτου δεν μ' έπιασαν τρομάρες -
γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες 
να συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.

Φάληρο, Λ. Μαβίλη

Θυμάμαι τον καιρό που ήρθες σε μένα.
Γλυκιά εποχή, κι ανεπανάληπτη, όταν
Ανοίγει η δύστυχη σκηνή του κόσμου
Στο νεανικό βλέμμα, χαμογελώντας
Με όψη παραδείσου.

Μοναχική ζωή, G. Leopardi (μτφρ. Λένας Καλλέργη στο ''Η Νύχτα Απομένει'')

δελ έαρ:

Όλα περνούν 
Οι κάμπιες, οι θλίψεις και τα τραίνα
Περνούν τα μαστοφόρα στους αγρούς
Περνούν οι δεσποινίδες και τ' αμάξια
Περνούν οι στρατοκόποι κι οι κυρίες
Περνούν τα ρόδα τα καμάκια τα βαπόρια
Που ταξιδεύουνε στο Ρόντερνταμ
Για στάρι για διαμάντια για τριφύλλι
Για κρύσταλλα τζαμιών για τελετές των γάμων
Για γόησσες που σέρνονται και σπαρταράν στην άμμο 
Για ανθρώπους που κλαδεύουν περιβόλια
Κοντά στην Μάγχη και επί στήθους εύμορφης γυναίκας
Που εθελουσίως διατηρεί στο στόμα της μια σαύρα
Κατάντικρυ στον κήπο των ερώτων
Μαχαραγιά γυναικολάτρου και παιδεραστού.

Δέλεαρ, Α. Εμπειρίκου

αγαπημένε μου πατέρα

Έβλεπες τα πράγματα περίπου έτσι: Σε όλη σου τη ζωή δούλεψες σκληρά, θυσιάζοντας τα πάντα για τα παιδιά σου, κυρίως δε για μένα. Συνεπώς, έκανα τη ''μεγάλη ζωή'', ήμουν απολύτως ελεύθερος ν' ασχολούμαι με ό,τι μου άρεσε, χωρίς ν' αντιμετωπίσω ποτέ βιοτικό πρόβλημα και γενικά δεν είχα έγνοιες. Εσύ δεν απαίτησες καμία ευγνωμοσύνη για όλα αυτά, επειδή γνωρίζεις πολύ καλά τι σημαίνει '' ευγνωμοσύνη από τα παιδιά'', αλλά περίμενες τουλάχιστον έναν καλό λόγο, κάποιο δείγμα συμπάθειας.
Εγώ, αντί ν' ανταποκριθώ σ' αυτήν την προσμονή σου, σε απέφευγα διαρκώς, κρυβόμουν στο δωμάτιό μου μαζί με τα βιβλία μου, έκανα παρέα με φίλους ελαφρόμυαλους και καλλιεργούσα παράδοξες ιδέες.
[...]
Θα ήμουν πιο ευτυχής να σε είχα φίλο, αφεντικό, θείο, παππού, ακόμη (αν και το λέω με κάποιο δισταγμό), πεθερό μου. Αλλά σαν πατέρας ήσουν πολύ δυνατός για μένα και η δύναμή σου γινόταν εντονότερη επειδή οι αδελφοί μου πέθαναν σε μικρή ηλικία και οι αδερφές μου γεννήθηκαν πολύ αργότερα. [...] Πάντως εμείς οι δύο είμαστε τόσο διαφορετικοί και εξαιτίας αυτής της διαφοράς τόσο επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλο, ώστε εάν ήθελε κανείς να προβλέψει με ποιον τρόπο, εγώ, ένα παιδί  που εξελισσόταν αργά και εσύ, ο ώριμος άντρας , θα μπορούσε να συμπεριφερόμαστε ο ένας προς τον άλλο, θα μπορούσε να συμπεράνει ότι θα με συνέθλιβες, αφανίζοντας ολοκληρωτικά την προσωπικότητά μου. Αυτό βέβαια δε συνέβη, διότι η ζωντανή πραγματικότητα είναι αδύνατον να υπολογιστεί εκ των προτέρων, έχει όμως συμβεί κάτι χειρότερο.

Γράμμα στον πατέρα, Franz Kafka (μτφρ. Φ. Καλαμαράς) 

ασύνδετο

Πάντοτε το παρελθόν αποκτά διαστάσεις είναι η σκάλα που αναβαίνει αδιάκοπα στον ουρανό μια αγκαλιά ονείρων να διατηρούνται εν καταψύξει μέσα σε πολύχρωμα κουτιά στο βάθος μια μορφή καθήμενη κι εγώ εκ δεξιών της ως φλεγόμενη βάτος καθώς γύρω της ασταμάτητα αναρριχώνται κληματσίδες μικροί ψαλμοί αναβλύζουν όσο εκείνη η ανεπαίσθητη στιγμή πλησιάζει που εισέρχεται από την εγρήγορση στον ύπνο και από την πραγματικότητα στα όνειρα ή στην ανυπαρξία

Η Μετάβαση, Κλείτου Κύρου