Τώρα ξέρω γιατί οι δύτες 
βουτάνε στα βαθιά.
Γιατί τσακίζουν τη μέση τους
κάνοντας επικίνδυνα μακροβούτια.
Δεν είναι οι θησαυροί 
που βρίσκονται ξεχασμένοι εκεί·
δεν είναι οι αρχαίες ελληνικές τριήρεις
με τις πολύτιμες υδρίες που τους περιμένουν.
Αυτές οι ατελείωτες απόπειρες
να φτάσουν στο βυθό 
έχουν μόνο ένα σκοπό·
ν' αγγίξουν, έστω, λίγο από τη λάσπη·
εκεί που τυφλά σέρνονται 
τα πιο τρελά όνειρά τους.

Τώρα ξέρω γιατί, Λ. Αξελός

Ω Αισθήσεις!:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι και από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας

Σώμα του καλοκαιριού, Οδυσσέα Ελύτη

Ποίημα του Τέλλου Άγρα σε μελοποίηση Ορφέα Περίδη (http://www.youtube.com/watch?v=c4_D_Ti71Y8). Ομορφιά! :

Διψάς, του στίχου το πουλί,
της ξενιτιάς τ' αγέρι
μα ο κόσμος έχει ξενιτιές
κι ο κόσμος δεν τις ξέρει..

Μην πεις: ''Δεν καταδέχομαι!''
μην πεις: ''Κι αχ, πώς να κάμω;''
Πιάσε το στίχο σου σκυφτός,
σαν το ψωμί από χάμω.

η 'τραγικότητα' του να είσαι Έλληνας (παραφράζοντας τον Νίκο Δήμου). Για την υπερβολή, τη μυθοπλασία, την ξενιτιά:

Ο έλληνας προσπαθεί σε κάθε τομέα, να είναι εκτός πραγματικότητας. Και μετά είναι δυστυχής διότι είναι εκτός πραγματικότητας. (Και μετά ευτυχής... διότι είναι δυστυχής).

Όπως ο άνθρωπος κουβαλά το προπατορικό αμάρτημα- ο έλληνας κουβαλάει το σόι του.

Σύμπτωμα ουσιαστικό της νοελληνικής ψυχής: μυθοπλασία. Πλαθουμε μύθους για τον εαυτό μας. Και μετά είμαστε δυστυχισμένοι, γιατί φαινόμαστε κατώτεροι από τους μύθους (που εμείς πλάσαμε...) 

Ο νεο-έλληνας μοιάζει ευτυχισμένος όταν είναι δυστυχισμένος. Όταν όλα πάνε καλά, αίσθάνεται ανήσυχος και απροσάρμοστος. Αν δεν έχει αίτια δυστυχίας, θα ψάξει να βρει.

Η υπερβολή δεν είναι μόνο εθνικό ελάττωμα. Είναι τρόπος ζωής των ελλήνων. Είναι η συνισταμένη του εθνικού τους χαρακτήρα. Είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους, αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί, στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή λέγεται φιλότιμο. Στη συμπεριφορά, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά.

Οι έλληνες πάντα θα γυρεύουν την πατρίδα τους σε άλλες πατρίδες- και τις άλλες πατρίδες στη δική τους. 

Αποσπάσματα από τη Δυστυχία του να είσαι έλληνας, του Νίκου Δήμου

Σε μια κλωστή φεγγάρι κρέμεται το θαύμα.
Από τη Δήλο ξεκινώντας
γονατίζει στην ανηφόρα της Τήνου.
Θα αγγίξει άραγε 
τη μελαγχολία στο προαύλιο του Λυκείου 
και τα μαραμένα χέρια εκείνου του παιδιού 
που σε δύο καρέκλες είναι ξαπλωμένο μέσα στο ναό;

Ενδεχόμενο, Χ. Λιοντάκη 

Κρίμα κι ο μήνας πάει σκούζοντας
Κι αντριεύει το πετσί μας
Χτυπώντας και ματώνοντας τα πόδια μας στην αποβάθρα.
Ο Άη Γεράσιμος μας δώνει τον ρυθμό
Κι εμείς δεν λησμονάμε
Μηδέ γυναίκες με τα δουλεμένα στήθια
Μηδέ τους γέρους που διαβάζουνε τη σύνοψη
Ξέροντας πως τον Αύγουστο θα μείνουμε 
Πολύ σκληροί για τον έρωτα
Πολύ τρυφεροί για το θάνατο.

Από την Λυπητερή Παρέλαση, επίσης.

The butterfly obtains 
but little sympathy,
Though favorably mentioned 
In Entomology.
Because he travels freely 
And wears a proper coat,
The circumspect are certain
That he is dissolute.
Had he the homely scutcheon of modesty Industry,
'T were fitter certifying for Immortality.

From the Single Hound (XLII), Emily Dickinson 

Είναι στιγμές 
Που όλα τα χελιδόνια 
Καρτεράν τον ώμο σου 
Να ξεχωρίσει μεσ' απ' τον ήλιο. 

(Κι αυτό απ'την Λυπητερή Παρέλαση, του Χατζηδάκι)

Αυτά τα ποιήματα τα εμπιστεύτηκε ο δημιουργός τους στον Μανώλη Αναγνωστάκη με τη συστολή της στιγμής με σκοπό ο τελευταίος να τα δημοσιεύσει στη Θεσσαλονίκη. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν μαύρα όμως για τον ποιητή που 'δεν μπόρεσε να ξεπληρώσει το χρέος του'. Πενήντα χρόνια αργότερα ο Αναγνωστάκης βρήκε τα κιτρινισμένα απομεινάρια και τα δημοσίευσε στο περιοδικό Ποίηση. Η συλλογή ονομαζόταν Λυπητερή Παρέλαση:

Κάθε πρωί η απουσία της νύχτας μας πληγώνει

Κι η πολιτεία μένει απροετοίμαστη 

Μ' ένα φανταχτερό σημάδι στο λαιμό 

Μ' ένα λυπητερό χαμόγελο στον ορίζοντα.

Μονάχα εσύ

Με τη σημαία και τη ρόγα του στήθους σου

Θα καλύψεις την απουσία

Μια μέρα.

*

Τα μάτια μου χορεύουν με τη θάλασσα 

Ως να γεννούν μια σκυθρωπή πανοπλία

Γι' αυτούς που δε γνωρίζουνε

Την αγωνία μου.

Φίλε!

Πόσο καιρό θα περιμένω

Να σμίξουνε τα χέρια μας

Σ' ένα ατελείωτο καλημέρα;

Μάνου Χατζηδάκι 

Ενός μπαμπά τ' αρσενικό παιδί 
τον κόσμο σε σκοτούρα πάντα βάζει,
κι όποιος ευτυχίσει να το δει 
θα εύρει πως με κάποιον λίγο μοιάζει.

Τη μία μοιάζει κάποιου με φτερά,
την άλλη μοιάζει κάπως στη μητέρα,
αλλά κανείς δεν είπε μια φορά 
πως μοιάζει λιγάκι του πατέρα.

Και του μπαμπά του κόλλησε μαράζι,
να εύρει το παιδί του τίνος μοιάζει.

Τίνος μοιάζει, Γ. Σουρής